Maison

تقریباً همه‌ی سایت‌های جواهرات، کاتالوگ‌اند: شبکه‌ای از عکس‌های کوچک، ستون فیلترها و سبد خرید. این ساختار از خرده‌فروشی انبوه آمده است؛ جایی که هدف، نشان‌دادن بیشترین تعداد کالا به بازدیدکننده در کمترین زمان است.

برندی در این سطح، به این شکل نمی‌فروشد. هیچ‌کس با دیدن ردیفی از تصاویر، برای خرید جواهری ارزشمند تصمیم نمی‌گیرد. این تصمیم به‌تدریج شکل می‌گیرد، اغلب در چند گفت‌وگو، و معمولاً در یک دیدار حضوری نهایی می‌شود، نه در صفحه‌ی پرداخت. سایتی که برای مرور سریع‌تر ساخته شده، به همان فروشی آسیب می‌زند که قرار است به آن کمک کند.

صفحه‌ی هر قطعه، ویترین آن است، نه یک ردیف در فهرست محصولات: یک قطعه با تصویری بزرگ و فضای کافی برای تماشا، بدون عناصر مزاحم. جنس، خاستگاه و سازنده‌ی قطعه به‌اندازه‌ی عکس آن اهمیت دارند.

سبد خرید وجود ندارد. بازدیدکننده می‌تواند وقت ملاقات بگیرد یا درباره‌ی قطعه پرس‌وجو کند، چون قدم بعدی در فروش واقعی همین است. اطلاعات قطعه همراه درخواست ثبت می‌شود؛ مشاور هنگام شروع گفت‌وگو می‌داند مشتری کدام قطعه را دیده و چه مدت به آن نگاه کرده است.

کل سایت از ابتدا دوزبانه ساخته شده است. فارسی در طراحی جایگاه برابر دارد: چیدمان راست‌به‌چپ واقعی، قلم خودش و سطربندی متناسب با زبان. نسخه‌ی فارسی حاصل برگرداندن چیدمان انگلیسی در پایان کار نیست.

ستون فیلتر وجود ندارد. در برندی که مجموعه‌اش با دقت انتخاب شده، بازدیدکننده نیازی به غربال‌کردن گزینه‌ها ندارد. وجود فیلتر این تصور را ایجاد می‌کند که محصولات آن‌قدر زیادند که برای انتخاب از میان آن‌ها به چنین ابزاری نیاز است.

هیچ ابزاری برای ایجاد شتاب در خرید وجود ندارد؛ نه شمارنده‌ی موجودی، نه شمارش معکوس و نه ردیف «محصولات اخیراً دیده‌شده». این‌ها در خرده‌فروشی نرخ تبدیل را بالا می‌برند، اما جذابیت یک محصول لوکس را از بین می‌برند.

نه کیفیت تصویر کم می‌شود، نه سرعت بارگذاری. عکس در سایت حکم خودِ محصول را دارد؛ با کیفیت کامل و بی‌درنگ نمایش داده می‌شود. مدیریت حجم تصاویر مسئله‌ای فنی است، نه دلیلی برای پایین‌آوردن کیفیت عکس‌ها.